Η Ferrari ανακοινώνει νέα ελαστικά για το supercar Enzo Ferrari

Αυτό το ελαστικό P Zero Corsa System διατίθεται για την Enzo Ferrari στις αρχικές διαστάσεις 245/35 R19 (εμπρός) και 345/35 R19 (πίσω) και διαθέτει δύο διαφορετικά κατευθυντικά και ασύμμετρα σχέδια πέλματος, σχεδιασμένα για την αντιμετώπιση του aquaplaning.

Η Ferrari έχει επίσης εκδώσει επίσημη έγκριση για τη χρήση των ελαστικών P Zero και P Zero Corsa System της σειράς Collezione που προσφέρει ήδη η Pirelli ως προϊόντα aftermarket για τις F40 και F50. Στο λανσάρισμά της το 1987, η F40 ήταν το πρώτο αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων που εξοπλίστηκε με το νέο ελαστικό Pirelli P Zero. Η Pirelli παρουσίασε τώρα μια ανανεωμένη έκδοση, στις αρχικές διαστάσεις 245/40 R17 (εμπρός) και 335/35 R17 (πίσω), η οποία έχει τροποποιηθεί ώστε να ταιριάζει με τα αρχικά γράμματα στα τοιχώματα των ελαστικών.

Τα ελαστικά P Zero Corsa System της σειράς Collezione για τη Ferrari F50 του 1995, στις διαστάσεις 245/35 R18 (εμπρός) και 335/30 R18 (πίσω), υποβλήθηκαν επίσης σε δοκιμές εξέλιξης στο Fiorano για να διασφαλιστεί ότι σέβονται την απόδοση των αρχικών ελαστικών όσον αφορά τα χαρακτηριστικά χειρισμού και την αίσθηση.

Αυτή τη στιγμή βρίσκεται υπό ανάπτυξη το ελαστικό που θα εξοπλίσει το GTO του 1984, στο οποίο η Ferrari θα αφιερώσει ένα Legacy Tour από την 1η έως τις 4 Οκτωβρίου με μια διαδρομή που θα οδηγήσει τα αυτοκίνητα από τους Ιταλικούς Δολομίτες στο Maranello. Το ελαστικό που έχει ετοιμάσει η Pirelli για την GTO είναι το P7 Cinturato που αναπτύχθηκε αρχικά από την εμπειρία που αποκτήθηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι από το 1974 και στη συνέχεια παρουσιάστηκε σε σπορ αυτοκίνητα παραγωγής το 1976. Το πρώτο σύγχρονο ελαστικό που διαθέτει χαμηλή αναλογία διαστάσεων για βελτιωμένο χειρισμό, το P7 θα είναι διαθέσιμο στις αρχικές διαστάσεις (225/50 R16 εμπρός και 265/50 R16 πίσω) και διαθέτει και πάλι μια εμφάνιση εποχής σε συνδυασμό με σύγχρονα υλικά και τεχνολογία κατασκευής.

Με την επίσημη έγκριση των ελαστικών αντικατάστασης για αυτά τα τέσσερα θρυλικά supercars, η Ferrari αποδεικνύει και πάλι τη δέσμευσή της να παρέχει στους ιδιοκτήτες των ιστορικά σημαντικών μοντέλων του Prancing Horse τη σιγουριά ότι τα αυτοκίνητά τους μπορούν να χρησιμοποιούνται με ασφάλεια στους δρόμους.

FERRARI GTO

Η Ferrari GTO παρουσιάστηκε στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης το 1984. Η ισχύς του V8 turbo κινητήρα της, οι γραμμές της Pininfarina και το προηγμένο σύνθετο αμάξωμα κέρδισαν αμέσως την αποδοχή του κοινού. Η GTO ήταν η πρώτη Ferrari που διέθετε έναν διαμήκη τοποθετημένο V8 με δύο τούρμπο. Η χωρητικότητα των 2,8 λίτρων σε συνδυασμό με τους οκτώ κυλίνδρους της χάρισε το ανεπίσημο όνομα 288, ενώ το επίσημο όνομά της παραπέμπει στη θρυλική 250 GTO των αρχών της δεκαετίας του 1960. Αρχικά, η Ferrari στόχευε στην κατασκευή μόλις των 200 παραδειγμάτων που απαιτούνταν για να της χορηγηθεί η ομολογκασία για τους αγώνες του Group B. Ωστόσο, οι σημαντικές αλλαγές που έγιναν στη συνέχεια στους κανονισμούς είχαν ως αποτέλεσμα η Ferrari να αποσυρθεί από το πρωτάθλημα. Η GTO, ωστόσο, έμεινε στην ιστορία ως το πρώτο supercar της Ferrari και έκτοτε ακολούθησαν η F40, η F50, η Enzo Ferrari και η LaFerrari. Επίσης, αποδείχθηκε τόσο επιτυχημένη, ώστε κατασκευάστηκαν 272 αυτοκίνητα πριν τελειώσει η παραγωγή της.

FERRARI F40

Η Ferrari F40 παρουσιάστηκε τον Ιούλιο του 1987 για τον εορτασμό των 40 χρόνων του Ιπποκράτειου αλόγου. Το αυτοκίνητο πήρε τη σκυτάλη από την GTO, από την οποία κληρονόμησε τη φιλοσοφία της αποκλειστικότητας και των ασυμβίβαστων επιδόσεων, ιδιότητες που την έκαναν εικόνα ανάμεσα στα supercars του Maranello. Ο κινητήρας ήταν τοποθετημένος μεσο-διαμήκως όπως και στο GTO, αλλά ο κυβισμός των 2,9 λίτρων, η υψηλότερη σχέση συμπίεσης και η αυξημένη πίεση υπερπλήρωσης ανέβασαν την ισχύ στους 478 ίππους. Οι σφιχτές γραμμές, η μεγάλη σταθερή πίσω πτέρυγα, η χρήση σύνθετων υλικών για να διατηρηθεί το βάρος σε χαμηλά επίπεδα και η επιλογή ενός μη συγχρονισμένου σπορ κιβωτίου ταχυτήτων εμπρός, έκαναν την F40 ένα πραγματικό αυτοκίνητο πίστας που δανείστηκε στο δρόμο. Μέχρι το τέλος της παραγωγής κατασκευάστηκαν 1311 δείγματα, στα οποία προστέθηκαν τα F40 LM και F40 GT-E, αυτοκίνητα που προορίζονταν αποκλειστικά για αγώνες. Μια διαχρονική επιτυχία για την F40: η τελευταία Ferrari που έφερε την άμεση έγκριση του ιδρυτή Enzo Ferrari.

FERRARI F50

Η F50, που παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης το 1995 με αφορμή την 50ή επέτειο της εταιρείας από το Μαρανέλο, ενσαρκώνει την ψυχή της πιο ακραίας Ferrari της δεκαετίας του 1990. Ήταν το πρώτο supercar του Cavallino Rampante που τοποθέτησε έναν κινητήρα V12 με φυσική αναπνοή, δανεισμένο απευθείας από τη Formula 1, σε μεσαία διαμήκη θέση. Το σύστημα μετάδοσης κίνησης, με πέντε βαλβίδες ανά κύλινδρο και φορτιστικές λειτουργίες, αντιπροσωπεύει μαζί με το μονοκόκ πλαίσιο από σύνθετα υλικά, την εκτεταμένη χρήση αεροδυναμικής και το σύστημα ανάρτησης με οριζόντια τοποθετημένα αμορτισέρ το αποκορύφωμα της ανταλλαγής τεχνολογίας με τις κορυφαίες αγωνιστικές σειρές της εποχής. Ήταν εξοπλισμένο με ένα αφαιρούμενο στέγαστρο που έφερε την εμπειρία οδήγησης πιο κοντά σε αυτή των αγωνιστικών αυτοκινήτων, μια ιδιαιτερότητα που υπογραμμίζεται επίσης από την απουσία ABS και υποβοήθησης. Παράχθηκαν 349 παραδείγματα, μόνο “ένα λιγότερο από την αναμενόμενη ζήτηση της αγοράς”.

ENZO FERRARI

Η Enzo Ferrari, που κατασκευάστηκε από το 2002 έως το 2004, είναι το τέταρτο supercar του αλόγου Prancing Horse. Συνεχίζει και ενισχύει την έννοια της τεχνολογικής ανταλλαγής με τη Formula 1 που είχε ήδη εισαχθεί στην F50. Σημαντικές εργασίες σε αεροδυναμική σήραγγα αποσκοπούσαν στην επιδίωξη της μέγιστης απόδοσης με στόχο την ανάπτυξη ενός αυτοκινήτου χωρίς συμβιβασμούς. Το μπροστινό μέρος είναι έντονα εμπνευσμένο από εκείνο του μονοθέσιου που χρησιμοποιούνταν στην F1 εκείνη την εποχή, ενώ η μεγάλη πτέρυγα, χαρακτηριστικό στοιχείο των F40 και F50, αντικαθίσταται στην Enzo Ferrari από αεροδυναμικά εξαρτήματα που εγγυώνται το φορτίο χάρη στο ground effect που δημιουργείται από το κάτω μέρος και το πλάι του αυτοκινήτου, το τελευταίο σμιλεμένο σε λειτουργία και για την ψύξη του κινητήρα. Ο εμβληματικός 12κύλινδρος ατμοσφαιρικός κινητήρας της εταιρείας από το Μαρανέλο αποδίδει 660 ίππους στις 7.800 σ.α.λ. σε αυτή την έκδοση, ενώ η καμπύλη ροπής, μεγάλο μέρος της οποίας είναι διαθέσιμο ήδη από τις χαμηλές στροφές, τον καθιστά ελαστικό και ευέλικτο. Το κιβώτιο ταχυτήτων, που διατίθεται μόνο ως έκδοση F1 με χειριστήρια στο τιμόνι, βελτιστοποιεί τους χρόνους αλλαγής ταχυτήτων για μέγιστη σπορτίφ χρήση- το σύστημα πέδησης χρησιμοποιεί για πρώτη φορά καρβοκεραμικούς δίσκους από την κορυφαία αγωνιστική σειρά. Στο τέλος της παραγωγής υπήρχαν 399 παραδείγματα, γεγονός που εγγυάται την αποκλειστικότητα και την υπεροχή του προϊόντος.