Η περιήγηση αρχίζει από την κορυφή του κτιρίου, στα 1886, με ένα άλογο. Μαζί του έρχεται και μια φράση που αποδίδεται στον Κάιζερ Γουλιέλμο Β΄: «Πιστεύω στο άλογο. Το αυτοκίνητο είναι ένα προσωρινό φαινόμενο». Αρκετούς ορόφους πιο κάτω, η Mercedes του ίδιου του Κάιζερ περιμένει να του απαντήσει: μια 770 από τα χρόνια της εξορίας του στην Ολλανδία, που φέρει το οικόσημο των Χοεντσόλερν εκεί όπου θα έπρεπε να βρίσκεται το τριάκτινο αστέρι.
Αυτόν τον διάλογο φιλοξενεί, σε εννέα επίπεδα, το Μουσείο Mercedes-Benz της Στουτγάρδης. Δύο διαδρομές το διατρέχουν σε σπείρα προς τα κάτω, η μία μέσα στον χρόνο και η άλλη από θέμα σε θέμα, ανάμεσα σε 160 οχήματα και περίπου 1.500 εκθέματα, και σχεδόν κάθε αυτοκίνητο στο πέρασμά τους κρύβει μια ιστορία που η πινακίδα του μόνο προλογίζει: ένα αυτοκίνητο που πήρε το όνομά του από ένα κοριτσάκι, ένα κουπέ φτιαγμένο για αγώνες που δεν έτρεξε ποτέ, ένα αγωνιστικό που δέχτηκε σε πλήρη ταχύτητα το χτύπημα ενός γύπα στο Μεξικό, ένα ρεκόρ ταχύτητας που ένας αντίπαλος πλήρωσε με τη ζωή του προσπαθώντας να το καταρρίψει, την ίδια μέρα και στον ίδιο δρόμο.
Συνοπτικά
- Το μουσείο εγκαινιάστηκε στις 19 Μαΐου 2006, σε κτίριο του γραφείου UNStudio του Άμστερνταμ, με εκθεσιακό σχεδιασμό του HG Merz.
- Σε εννέα επίπεδα και 16.500 τετραγωνικά μέτρα απλώνονται 160 οχήματα και περίπου 1.500 εκθέματα.
- Οι δύο διαδρομές, επτά αίθουσες του Μύθου σε χρονολογική σειρά και πέντε αίθουσες της Συλλογής οργανωμένες ανά θέμα, καταλήγουν αμφότερες στα αγωνιστικά και στα αυτοκίνητα ρεκόρ μιας κεκλιμένης στροφής.
- Εκτίθεται το ένα από τα δύο 300 SLR Uhlenhaut Coupé· το δίδυμό του πουλήθηκε μέσα στο ίδιο το μουσείο, το 2022, για 135 εκατομμύρια ευρώ.
- Το 2025 το μουσείο υποδέχτηκε 945.716 επισκέπτες, περισσότερους από τους μισούς από το εξωτερικό.
- Από το 2011, τις Κυριακές από την άνοιξη ως το φθινόπωρο, ο λόφος του μουσείου φιλοξενεί το Classics & Coffee, συνάντηση κλασικών αυτοκινήτων κάθε μάρκας.
Ιστορία
Η εταιρεία άρχισε να συλλέγει το ίδιο της το παρελθόν το 1923, τρία χρόνια πριν η Daimler και η Benz γίνουν ένα, και από τότε δεν έχει πάψει να του χτίζει σπίτια. Το πρώτο μουσείο άνοιξε το 1936 στο εργοστάσιο του Untertürkheim, για τα 50 χρόνια του αυτοκινήτου. Το 1961, για τα 75, ακολούθησε ένα κτίριο φτιαγμένο ειδικά γι’ αυτόν τον σκοπό, που ανασχεδιάστηκε για την εκατονταετηρίδα, το 1986. Κάθε επέτειος ζητούσε μεγαλύτερο σπίτι.
Το σπίτι του 2006 είναι το φιλοδοξότερο απ’ όλα, και έχει μελετηθεί σαν ένα από τα αυτοκίνητα που φυλάει. Το UNStudio του Άμστερνταμ, το γραφείο του Μπεν φαν Μπέρκελ και της Καρολίνε Μπος, κέρδισε τον διαγωνισμό το 2001 με ένα κτίριο του οποίου οι δύο ράμπες τυλίγονται η μία γύρω από την άλλη σαν τους κλώνους μιας διπλής έλικας. Από ψηλά διαγράφεται ένα τριφύλλι από τρεις κύκλους που αλληλεπικαλύπτονται. Ο πειρασμός να διακρίνει κανείς εδώ το αστέρι είναι μεγάλος, η εταιρεία όμως συνδέει τη μορφή με τον οδικό κόμβο δίπλα στο οικόπεδο. Τα δάπεδα στηρίζονται σε «συστροφές», στοιχεία από προεντεταμένο σκυρόδεμα βάρους περίπου 2.500 τόνων το καθένα, και γεφυρώνουν ανοίγματα έως 33 μέτρων χωρίς ούτε ένα υποστύλωμα. Από τους 1.800 τριγωνικούς υαλοπίνακες της πρόσοψης, ούτε δύο δεν είναι ίδιοι.
Το αίθριο κρύβει μια έκπληξη. Σε περίπτωση πυρκαγιάς, 144 στόμια αέρα στα τοιχώματά του θα έβαζαν τον αέρα να στροβιλίζεται, σε έναν ανεμοστρόβιλο που θα τραβούσε τον καπνό ψηλά και έξω από το κτίριο. Το 2007 τον μέτρησαν τα Ρεκόρ Γκίνες: μια στήλη αέρα ύψους 34 μέτρων, που μπήκε στο βιβλίο ως παγκόσμιο ρεκόρ. Με την ίδια διακριτικότητα μετακινούνται και τα αυτοκίνητα. Όταν ένα έκθεμα αλλάζει θέση, το σηκώνει γερανός κάποια Δευτέρα ή μέσα στη νύχτα, περίπου δύο δωδεκάδες φορές τον χρόνο.
Η συλλογή
Η πρώτη αίθουσα δείχνει πόσο γρήγορα ο κινητήρας άφησε πίσω του τον δρόμο. Δίπλα στα αντίγραφα του Benz Patent-Motorwagen του 1886 και του Reitwagen που κατασκεύασε ο Γκότλιμπ Ντάιμλερ το 1885 στέκονται ένα μηχανοκίνητο σκάφος και ένα αντίγραφο του αερόπλοιου του Φρίντριχ Χέρμαν Βέλφερτ, του 1888, και τα δύο με κινητήρες Daimler. Εκεί στέκεται και ένα φορτηγό Daimler του 1898, κατά το μουσείο το παλαιότερο σωζόμενο όχημα μεταφοράς εμπορευμάτων. Μέσα σε μία δωδεκαετία από το πρώτο αυτοκίνητο, ο κινητήρας είχε ανοιχτεί στη θάλασσα, είχε υψωθεί στον αέρα και είχε πιάσει δουλειά.
Σε μια αίθουσα ντυμένη με ορείχαλκο στέκεται το αυτοκίνητο του ανθρώπου που έδωσε στη Mercedes το όνομά της. Από το 1899 ο Έμιλ Γέλινεκ έπαιρνε μέρος σε αγώνες στη Νίκαια με αυτοκίνητα Daimler, υπό το όνομα της κόρης του, Μερσέντες, και το 1900 παρήγγειλε στην Daimler 36 αυτοκίνητα. Ως το τέλος εκείνης της χρονιάς, το όνομα είχε περάσει στο μοντέλο 35 PS και από εκεί σε ό,τι ακολούθησε. Εδώ βρίσκεται και η δική του 60 PS Mercedes Simplex. Ο ορείχαλκος στους τοίχους, πάντως, του πηγαίνει.
Το 1955 κατασκευάστηκαν δύο κουπέ με βάση την 300 SLR, το αγωνιστικό που είχε κερδίσει την ίδια άνοιξη το Mille Miglia. Φτιάχτηκαν για να τρέξουν· δεν έτρεξαν ποτέ. Στο τέλος της σεζόν η Mercedes-Benz αποσύρθηκε από τους αγώνες αυτοκινήτων, και ο Ρούντολφ Ούλενχαουτ, ο μηχανικός του οποίου φέρουν το όνομα, τα πήρε για εταιρικά του αυτοκίνητα. Με οποιοδήποτε μέτρο, επρόκειτο για γενναιόδωρο εταιρικό αυτοκίνητο. Στις 5 Μαΐου 2022, σε ιδιωτική δημοπρασία μέσα σε αυτό εδώ το μουσείο, το ένα από τα δύο πουλήθηκε για 135 εκατομμύρια ευρώ, την υψηλότερη τιμή που είχε πληρωθεί ποτέ ως τότε για αυτοκίνητο. Τα χρήματα πήγαν σε ταμείο υποτροφιών, και ο αγοραστής δέχτηκε να παρουσιάζει το αυτοκίνητο σε ειδικές περιστάσεις. Το δίδυμό του δεν έφυγε ποτέ. Στέκεται στην αίθουσα των μεταπολεμικών χρόνων, μαζί με την 300 SL της οποίας οι πόρτες ανοίγουν προς τα πάνω επειδή δεν γινόταν αλλιώς: οι πλευρικές δοκοί του σωληνωτού πλαισίου της περνούσαν τόσο ψηλά, που μια συμβατική πόρτα απλώς δεν χωρούσε.
Στη Γκαλερί των Μεταφορέων βρίσκεται η πιο γοητευτική από τις ανακατασκευές του μουσείου. Το 1954 το τμήμα δοκιμών κατασκεύασε ένα όχημα μεταφοράς για να μεταφέρει εσπευσμένα τα αγωνιστικά στις πίστες της επόμενης σεζόν, και έγραψε την τελική του ταχύτητα στα πίσω φτερά: 105 mph, περίπου 170 km/h. Έμεινε γνωστό ως Blaues Wunder, το «Γαλάζιο Θαύμα». Το πρωτότυπο δεν σώθηκε, κι έτσι η εταιρεία το ξαναέφτιαξε. Στέκεται με μια 300 SLR δεμένη στην καρότσα του, όπως ίσως να είχε φτάσει σε κάποιον αγώνα το 1955.
Τα αγωνιστικά περιμένουν στο τέλος και των δύο διαδρομών, πάνω σε μια στροφή με ολοένα πιο απότομη κλίση, και σχεδόν το καθένα έχει τη δική του ιστορία. Ανάμεσα στα παλαιότερα είναι η Blitzen-Benz, με την οποία ο Μπομπ Μπέρμαν έπιασε τα 228 km/h στην Ντέιτονα Μπιτς το 1911. Το κόκκινο αυτοκίνητο ανάμεσα στα ασημένια δεν είναι λάθος. Για την Targa Florio του 1924, η ομάδα έβαψε τα αυτοκίνητά της στο κόκκινο της Ιταλίας, ώστε το πλήθος στη Σικελία να τους ανοίγει δρόμο. Αυτό εδώ τερμάτισε στην 11η θέση με τον Κρίστιαν Λάουτενσλαγκερ· το νικητήριο αυτοκίνητο έχει χαθεί.
Εδώ βρίσκεται και η 300 SL που οδήγησαν ο Καρλ Κλινγκ και ο Χανς Κλενκ στην Carrera Panamericana του 1952, τον αγώνα ανοιχτού δρόμου που διέσχιζε το Μεξικό. Σε πλήρη ταχύτητα, ένας γύπας διαπέρασε το παρμπρίζ και χτύπησε τον Κλενκ, τραυματίζοντάς τον. Στο καινούργιο τζάμι στερεώθηκαν μπάρες, και οι δυο τους συνέχισαν ως τη νίκη.
Ακολουθεί η 300 SLR με τον αριθμό 722. Στο Mille Miglia του 1955, χίλια μίλια ανοιχτού ιταλικού δρόμου, ο Στέρλινγκ Μος την οδήγησε στη νίκη σε 10 ώρες, 7 λεπτά και 48 δευτερόλεπτα. Δίπλα του, ο δημοσιογράφος Ντένις Τζένκινσον γύριζε ένα ρολό σημειώσεων μέσα σε ένα μικρό κουτί και με νοήματα των χεριών προανήγγελλε τον δρόμο που ερχόταν. Ο αριθμός στο αυτοκίνητο δεν ήταν παρά η ώρα της εκκίνησής τους: 07:22 το πρωί.
Εκεί όπου η στροφή ορθώνεται κατακόρυφη, τα αυτοκίνητα ρεκόρ κρέμονται σαν δείγματα σε προθήκη φυσιοδίφη, και ένα από αυτά σηκώνει το βάρος μιας και μόνο μέρας. Στις 28 Ιανουαρίου 1938, στον αυτοκινητόδρομο ανάμεσα στη Φρανκφούρτη και το Ντάρμστατ, ο Ρούντολφ Καρατσιόλα έφτασε με το αυτοκίνητο ρεκόρ W 125 τα 432,7 km/h. Αργότερα την ίδια μέρα, ο Μπερντ Ρόζεμαϊερ της Auto Union βγήκε να τον ξεπεράσει και σκοτώθηκε στον ίδιο δρόμο. Στον ίδιο τοίχο κρέμεται η T 80, που κατασκευάστηκε με σχέδια του Φέρντιναντ Πόρσε για μια απόπειρα κατάρριψης του ρεκόρ ταχύτητας στην ξηρά. Ο πόλεμος όμως έφτασε πρώτος, το πρόγραμμα ακυρώθηκε το 1940 και το αυτοκίνητο δεν έτρεξε ποτέ. Έχει την ακινησία ενός πράγματος που ποτέ δεν το άφησαν να κινηθεί.
Στη Γκαλερί των Επωνύμων, το αυτοκίνητο του Κάιζερ βρίσκει τη συντροφιά του: εδώ κάθε αυτοκίνητο φέρει το αποτύπωμα του προσώπου που υπηρέτησε. Υπάρχει η θωρακισμένη 770 Pullman του αυτοκράτορα Χιροχίτο, με χρυσάνθεμα στις πόρτες· το παπαμόμπιλ, που απέκτησε αλεξίσφαιρα τζάμια μετά την απόπειρα κατά της ζωής του Πάπα τον Μάιο του 1981· και η τελευταία 300 του Κόνραντ Αντενάουερ, του καγκελαρίου που στο στόμα του κόσμου έδωσε το όνομά του στο μοντέλο. Υπάρχει μια κόκκινη 500 SL, που η Νταϊάνα, πριγκίπισσα της Ουαλίας, παρέλαβε τον Δεκέμβριο του 1991 και επέστρεψε τον Σεπτέμβριο του 1992, ύστερα από επικρίσεις στην πατρίδα της. Και υπάρχει το αυτοκίνητο που εμείς δεν θα φεύγαμε χωρίς να δούμε, το πιο ταπεινό απ’ όλα: η 190 SL που ανήκε από το 1959 ως το 2004 στον Ντέιβιντ Σκοτ, αστροναύτη του Απόλλων 15, εκτεθειμένη όπως την κράτησε, χωρίς αποκατάσταση. Εκείνη έμεινε στη Γη· ο ιδιοκτήτης της πήγε στη Σελήνη.
Λίγα μουσεία αυτοκινήτου μπορούν να διεκδικήσουν όσα διεκδικεί αυτό. Όπως δηλώνει το ίδιο, είναι το μόνο μουσείο στον κόσμο που μπορεί να αφηγηθεί την ιστορία του αυτοκινήτου σε μια αδιάσπαστη γραμμή, από την πρώτη του χρονιά και ύστερα. Η διεκδίκηση αυτή στηρίζεται σε μια συλλογή που ξεκίνησε το 1923 και διατηρείται από τότε, και σε αυτοκίνητα που δεν είναι απλώς δείγματα του είδους τους αλλά μάρτυρες: το αυτοκίνητο που κέρδισε το Mille Miglia του 1955, εκείνο που διέσχισε νικηφόρα το Μεξικό το 1952, το αυτοκίνητο ρεκόρ του 1938, το κουπέ του οποίου το δίδυμο έγινε το ακριβότερο αυτοκίνητο που έχει πουληθεί ποτέ. Όπου ένα αυτοκίνητο είναι αντίγραφο, το μουσείο το λέει καθαρά, και αυτή ακριβώς η ειλικρίνεια δίνει στα αυθεντικά το βάρος τους.
Το κτίριο είναι από μόνο του τοπόσημο. Το 2008 τιμήθηκε με το χρυσό Βραβείο Σχεδιασμού της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, και η αρχιτεκτονική του είναι λόγος επίσκεψης εξίσου με τα αυτοκίνητα που στεγάζει. Ούτε είναι, άλλωστε, τόπος ησυχίας. Το 2022 φιλοξένησε την πώληση που έγραψε το ρεκόρ τιμής για αυτοκίνητο, και τις Κυριακές, από την άνοιξη ως το φθινόπωρο, ο λόφος μπροστά του γεμίζει κλασικά αυτοκίνητα κάθε μάρκας. Το 2025 ήρθαν 945.716 άνθρωποι, περισσότεροι από τους μισούς από το εξωτερικό· από τα εγκαίνιά του, πάνω από 14 εκατομμύρια.
Εμπειρία επισκέπτη
Η επίσκεψη ξεκινά με έναν ανελκυστήρα που ανεβαίνει σε όλο το ύψος του αιθρίου, και οι πόρτες του ανοίγουν στο 1886 και σε ένα άλογο. Από εκεί και πέρα, τον λόγο έχει το κτίριο. Οι ράμπες στρίβουν αργά γύρω από το ανοιχτό κέντρο, το δάπεδο κάτω από τα πόδια είναι από καπνιστή δρυ, όπως σε παλιό εργαστήριο, και σε κάθε στροφή ξανοίγεται μια ακόμη δεκαετία: ορειχάλκινοι τοίχοι για τα πρώτα χρόνια της μάρκας, ύφασμα αερόσακων να ντύνει την αίθουσα της ασφάλειας. Όποιος ακολουθεί τις αίθουσες του Μύθου κατεβαίνει μέσα στον χρόνο. Όποιος περνά στις αίθουσες της Συλλογής τον διασχίζει πλάγια, ανάμεσα σε ταξιδιώτες, μεταφορείς, βοηθούς και επωνύμους.
Εμείς θα κρατούσαμε τον περισσότερο χρόνο για την τελευταία αίθουσα. Το δάπεδο αρχίζει να γέρνει και τα αγωνιστικά ανεβαίνουν μαζί του, από τα Ασημένια Βέλη της δεκαετίας του 1930 ως τα μονοθέσια της Formula 1 των κατοπινών δεκαετιών, πάνω σε μια στροφή που γίνεται ολοένα πιο απότομη, ώσπου ψηλά στον τοίχο στέκονται τα αυτοκίνητα ρεκόρ. Δεν υπάρχει ωραιότερη θέα σε όλο το κτίριο.
Το μουσείο προτείνει τουλάχιστον δύο ώρες. Εμείς θα του αφιερώναμε μισή μέρα και, αν το επιτρέπει το ημερολόγιο, θα ερχόμασταν Κυριακή, κάπου ανάμεσα στην άνοιξη και το φθινόπωρο. Τότε το Classics & Coffee γεμίζει τον λόφο απέξω με κλασικά αυτοκίνητα κάθε μάρκας, όπως κάνει από το 2011, και για λίγες ώρες η συλλογή απέξω απαντά σε εκείνη που φυλάσσεται μέσα. Η μέρα μπορεί να τελειώσει εκεί όπου άρχισε, στο αίθριο, με το βλέμμα ψηλά στη διπλή έλικα των ραμπών που μόλις έχει κατέβει κανείς.
Κλίμα
| Μήνας | Μέγ. °C | Ελάχ. °C | Βροχόπτωση mm | Ημέρες βροχής | Διάρκεια ημέρας h |
|---|---|---|---|---|---|
| Ιανουάριος | 4° | −2° | 73 | 14 | 8,8 |
| Φεβρουάριος | 6° | −2° | 62 | 12 | 10,2 |
| Μάρτιος | 10° | 1° | 74 | 14 | 11,9 |
| Απρίλιος | 14° | 4° | 60 | 13 | 13,7 |
| Μάιος | 18° | 9° | 90 | 15 | 15,3 |
| Ιούνιος | 22° | 12° | 81 | 14 | 16,1 |
| Ιούλιος | 24° | 14° | 86 | 14 | 15,7 |
| Αύγουστος | 24° | 14° | 75 | 13 | 14,3 |
| Σεπτέμβριος | 19° | 10° | 68 | 12 | 12,6 |
| Οκτώβριος | 14° | 7° | 73 | 13 | 10,8 |
| Νοέμβριος | 9° | 2° | 73 | 13 | 9,2 |
| Δεκέμβριος | 5° | −1° | 82 | 15 | 8,3 |
Μηνιαίοι μέσοι όροι για Μουσείο Mercedes-Benz, 1991–2020.
Δημιουργήθηκε με πληροφορίες της υπηρεσίας Copernicus Climate Change Service, 2026 (CC BY 4.0).
Ούτε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ούτε το ECMWF ευθύνονται για οποιαδήποτε χρήση των πληροφοριών Copernicus ή των δεδομένων που περιέχουν.
Τοποθεσία
Το μουσείο βρίσκεται στην άκρη του NeckarPark, του μεγαλύτερου χώρου εκδηλώσεων της Στουτγάρδης, δίπλα στο εργοστάσιο της εταιρείας στο Untertürkheim. Γείτονές του είναι η MHPArena, έδρα της VfB Stuttgart, η Porsche-Arena και η Hanns-Martin-Schleyer-Halle, καθώς και το Cannstatter Wasen, όπου η πόλη στήνει τη γιορτή της άνοιξης και το φθινοπωρινό της Volksfest. Στο πάρκο των λουτρών του Bad Cannstatt στέκεται το θερμοκήπιο όπου ο Γκότλιμπ Ντάιμλερ και ο Βίλχελμ Μάιμπαχ έστησαν το εργαστήριό τους, που διατηρείται σήμερα ως Μνημείο Γκότλιμπ Ντάιμλερ. Στη βόρεια πλευρά της πόλης, στο Zuffenhausen, βρίσκεται το Μουσείο Porsche.
Η γραμμή S1 του προαστιακού S-Bahn σταματά στο NeckarPark, λίγα λεπτά με τα πόδια από την είσοδο, και το μουσείο διαθέτει δικό του πολυώροφο χώρο στάθμευσης. Τις ημέρες αγώνων στο γήπεδο και όσο διαρκούν οι γιορτές, η πρόσβαση περιορίζεται, και το τρένο είναι η πιο ήρεμη επιλογή.
Διεύθυνση
100 Mercedesstraße
70372 Stuttgart
Stuttgart, Baden-Württemberg
Γερμανία
Ιστότοπος