Het Gouden Midden

De zilvergrijze Boxster staat in Pedernales, een stadje aan de kust van de Stille Oceaan. De motor draait stationair. Andrés Galardo zit achter het stuur met zijn vriendin, María Caridad, aan zijn zijde. Het dak is open en de spoiler is ingetrokken. Een kleine cameradrone vliegt boven de roadster. Het is het begin van een reis door een van de minst bekende en meest fascinerende landen in het noordwesten van Zuid-Amerika: Ecuador.

Quito, de hoofdstad, ligt ongeveer driehonderd kilometer en 2.850 hoogtemeters verderop. Galardo kwam daar de avond ervoor vandaan. Het was al donker toen hij aankwam, met hongerige muggen die rond het zwembad zoemden. De hoteleigenaar waarschuwde om niet onder de palmen te parkeren: pas op voor kokosnoten. Nu rijdt de Porsche weg, met het geluid van 228 pk dat zelfverzekerd boven het onophoudelijke gebrul van de branding uitsteekt. De Boxster werd gebouwd in 2003 en zeven jaar later gekocht door Galardo. Sinds hij als kind voor het eerst in de 911 Turbo (type 930) van zijn oom Mario reed, droomde hij van een eigen Porsche. Hij begon te sparen. Op zijn zesentwintigste had hij genoeg geld gespaard om de Boxster te kopen.

Hij geeft gas. Helaas, op de weg naar Pedernales, een klein stadje slechts een paar kilometer ten noorden van de evenaar, is de maximumsnelheid een onbevredigende 100 km/u. Sterker nog, het is nergens in Ecuador toegestaan om harder te rijden, zelfs niet op de vele nieuwe achtbaans snelwegen. Als het aanbod van het wegennet in Ecuador genereus is, dan zijn de officiële snelheidscontroleurs dat allesbehalve: nultolerantie is hier het beleid. Zelfs snelheden net boven de limiet van 100 km/u kunnen resulteren in flinke boetes. Galardo trapt dus op de rem zodra hij begint te versnellen. Hij bevindt zich nog steeds in de Costa, het vruchtbare laagland langs de kust en de vierde geografische regio van het land, naast het Andesgebergte, het Amazonebekken en de Galápagoseilanden.

De weg loopt langzaam omhoog en baant zich een weg door plantages en bamboebossen. Hier en daar graven mechanische graafmachines zich een weg diep in de grond: El Dorado lonkt. Goudzoekers zijn op zoek naar wat hen hopelijk rijk en machtig zal maken. Op dit moment werken ze nog voor het standaard minimumloon van US$ 386 per maand. In 2000 liet Ecuador zijn nationale munteenheid, de sucre, vallen en verving deze door de Amerikaanse dollar. Deze stap heeft het makkelijker gemaakt om olie, bananen en snijbloemen te exporteren – om nog maar te zwijgen van de biodiversiteit van het land, wat een winnend bedrijfsmodel zou kunnen zijn. Ecuador heeft tenslotte de grootste biodiversiteit ter wereld in verhouding tot zijn grootte. Op de Galápagos eilanden: reuzenschildpadden, hagedissen, zeeleeuwen. Voor de kust van het vasteland van juni tot september: duizenden parende bultruggen. Langs de kust: leguanen, papegaaien en apen. In de hooglanden: condors en vicuña’s, respectievelijk de grootste roofvogels en kleinste kamelen ter wereld. En in het Amazonebekken aan de andere kant van de bergen: tapirs, jaguars, papegaaien, piranha’s en meer insectensoorten dan in heel Europa.

De provinciestad Mindo ligt eronder. Voor de Boxster rijden auto’s achteruit achter een aardverschuiving. De weg is geblokkeerd en de lucht is dik van de mist. Dichte wolken hangen in de jungle aan de westelijke rand van de Andes. Het regent. Watervallen donderen in de verte. Het zicht is minder dan vijftig meter. Galardo is ontwerper, productmanager en mede-eigenaar van een motorfietsenfabriek. Elk jaar bedenkt hij een nieuw model, vliegt naar China, koopt onderdelen en bouwt zo’n duizend motorfietsen van maximaal 350 cc. De bestsellers zijn enduro’s, voor circuits buiten de hoofdwegen. Kippen, varkens, de wekelijkse boodschappen, hele families – hier wordt bijna alles per motorfiets vervoerd. Zelfs de meeste politieagenten in Ecuador rijden op motoren. Er zijn maar weinig politiecruisers op patrouille. De file begint zich langzaam te ontwarren. Een paar honderd bochten later komt Quito in zicht.

De hoogst gelegen hoofdstad ter wereld heeft 1,5 miljoen inwoners en ijle lucht – wat zwaar ademhalen betekent voor laaglanders – en is de mooiste stad van Ecuador. Koele zomerlucht, steile geplaveide wegen, koloniale architectuur, luxe hotels, koffieshops, ijsverkopers. Galardo heeft een omweg gemaakt naar een benzinestation in de buitenwijk Cumbayá, waar Porsche-liefhebbers graag samenkomen. Felipe Otero is er met zijn vrouw, kinderen en panamahoed in een rode 911 Targa uit 1977. Patricio Verduso en zijn vrouw Alexandra rijden in een gouden 911 Cabriolet. Diego Guayasamin arriveert met zijn vriendin Natalie in een zwarte 911 Carrera. Jean-Pierre Michelet rijdt in een zwarte 911 uit 1974. Zijn dochter Dominique is meegekomen. Ze vindt het heerlijk om met papa in de Porsche te rijden. Michelet is een beroemdheid in Ecuador: hij was autocoureur, net als zijn vader Pascal, en werd in 1995 tweede in zijn klasse tijdens de 24 uur van Daytona. Tegenwoordig presenteert hij Sinfonía de Motores, een van de populairste sportprogramma’s op tv, na voetbaluitzendingen natuurlijk. Michelet is al sinds zijn kindertijd dol op Porsches. “Weet je hoe je deze 911 moet besturen?” vraagt hij. “Met je bips. Je moet alles voelen en op tijd remmen voor de bocht.”

Het Porsche-konvooi dendert met 100 km/u over dit deel van de Panamericana. Aan de linkerkant torent de Cotopaxi boven het landschap uit, zijn besneeuwde top reikt 5.897 meter de azuurblauwe hemel in. Er is weinig dat erop wijst dat de berg een van de meest actieve en gevaarlijke vulkanen ter wereld is, ondanks de groene borden met evacuatieroutes binnen en buiten Quito. Hij is de afgelopen driehonderd jaar zo’n vijftig keer uitgebarsten. Aan de voet van de berg is de stad Latacunga twee keer volledig verwoest en weer opgebouwd.

Net buiten Latacunga slaan de sportauto’s af naar een nieuwe asfaltweg die zich kurkentrekkend een weg baant naar het vierduizenderpunt. Vicuña’s grazen op de schaarse hooglanden. Diego Aguirre, een autohandelaar, zet de stereo in zijn 911 Carrera S aan en “White Knuckle Ride” van Jamiroquai schalt uit de luidsprekers. Hij heeft speciaal voor deze reis een soundtrack samengesteld. Na een tiental kilometer houdt een “slapende politieagent”, zoals verkeersdrempels ook wel worden genoemd in Ecuador, de karavaan Porsches tegen. Daarachter ligt een onbegaanbaar stuk wasbord van een weg. Terug naar het plateau dus. Aguirre speelt “My Way” van Frank Sinatra. Het is al avond als de groep terugkeert naar Quito. Nog een laatste uitstapje naar het Madonnabeeld op El Panecillo, wat vertaald “broodje” betekent en 3.035 meter boven zeeniveau ligt. Zo noemden de Spanjaarden het in ieder geval. De Inca’s noemden het Shungoloma, de “hartheuvel”. Het uitzicht op de Ecuadoraanse hoofdstad, genesteld tussen de silhouetten van de bergen, is adembenemend.

Weer naar beneden. Het Amazonebekken. Het oerwoud. De Río Victoria snijdt diep in het gesteente. Watervallen storten zich in de diepte vanaf de tegenoverliggende klif. Mist stijgt op van de toppen. De Andes is overgestoken. Nu bevindt het sportwagenkonvooi zich in het woeste oosten van het land, op weg naar de wegversperring in Baeza. Speciale politie-eenheden hebben een controlepost opgezet. Er vormt zich een file. De Porsche-bestuurders zijn niet geïnteresseerd in wachten. Ze keren om.

Terug in Quito rijdt de stoet Porsches over de nieuwe stadssnelweg naar Mitad del Mundo, het evenaarsmonument ten noorden van de stad, in San Antonio de Pichincha. Ze parkeren voor het UNASUR-gebouw, de futuristische zetel van de Unie van Zuid-Amerikaanse Naties ontworpen door Diego Guayasamin. De protocolchef van UNASUR verwelkomt de groep. Zijn kantoor is volledig van glas en strekt zich vijftig meter uit in de richting van het zuidelijk halfrond, op de evenaar. Een gedurfde daad van structurele trotsering in deze aardbevingsgevoelige regio. Aan de horizon verheft zich een met sneeuw bedekte vulkaan boven de bergketens die de stad omringen. De lucht is helder. Vanuit dit perspectief zou de broeierige kust van waaruit ze drie dagen geleden vertrokken zich net zo goed in een andere wereld kunnen bevinden. De protocolchef stuurt elk lid van de groep weg met een boek van zijn organisatie: Where Dreams Are Born. Het gaat over hoe kinderen de wereld veroveren en kunnen vormgeven voor de toekomst.