Bugatti Targa Florio – Ακολουθώντας τα βήματα του Albert Divo με την Bugatti Divo

90 χρόνια αργότερα, ο Andy Wallace κάθεται πίσω από το τιμόνι του Type 35 και δουλεύει στο τιμόνι. Σφιχτές στροφές, απότομες πλαγιές και σκονισμένες πίστες. Η διαδρομή θέτει αρκετές απαιτήσεις από τον επίσημο πιλότο της Bugatti, οδηγό αγώνων και πρωταθλητή του Le Mans. “Είναι απίστευτο το τι κατάφεραν να πετύχουν τότε οδηγοί αγώνων όπως ο Albert Divo. Και παρόλο που η Type 35 είναι εύκολη στην οδήγηση για την ηλικία της, εξακολουθεί να είναι μια συνεχής μυϊκή προπόνηση. Υπάρχουν πολλές στροφές, όλες στενές, η διαδρομή είναι ασαφής και η κατάσταση της ασφάλτου είναι πολύ κακή. Είναι αδύνατο να προσπεράσεις”, λέει ο Wallace. Ο Βρετανός είναι εξοικειωμένος με τα γρήγορα αυτοκίνητα. Οδηγεί και δοκιμάζει αυτοκίνητα Bugatti από το 2011. 33 χρόνια πέρασε πίσω από το τιμόνι ως οδηγός αγώνων, κερδίζοντας διάσημους αγώνες αντοχής, όπως οι 24ωροι αγώνες στο Λε Μαν, στη Daytona και οι 12 ώρες του Sebring.

Σχεδιασμένο για να είναι ευέλικτο στις στροφές, το Divo αισθάνεται σαν στο σπίτι του στην ιστορική πίστα του Targa Florio. “Είμαι βαθιά εντυπωσιασμένος από το πώς το Divo – το οποίο είναι σχεδιασμένο για πολύ υψηλότερες ταχύτητες χάρη στα δυναμικά χαρακτηριστικά του – είναι σε θέση να τα βγάλει πέρα με αυτούς τους δρόμους, μερικοί από τους οποίους είναι σε πολύ κακή κατάσταση, και τις πολύ μικρές αποστάσεις μεταξύ των στροφών. Το σύστημα διεύθυνσης, τα ελατήρια, τα αμορτισέρ, τα συστήματα ελέγχου, το κιβώτιο ταχυτήτων και τα φρένα ανταποκρίνονται σε κάθε εντολή με αμεσότητα και ακρίβεια. Ακόμη και μετά από μεγάλες ανωμαλίες στο δρόμο, τα αμορτισέρ απορροφούν γρήγορα την ενέργεια, πράγμα που σημαίνει ότι το Divo δεν χάνει ποτέ την επαφή με το δρόμο – ένα εντυπωσιακό κατόρθωμα των μηχανικών”, λέει ο Andy Wallace.

^{Τον 20ό αιώνα}, το Targa Florio στη Σικελία θεωρούνταν ένας από τους πιο διάσημους αλλά και από τους πιο σκληρούς και επικίνδυνους αγώνες αντοχής στον κόσμο. Ο πρώτος αγώνας διεξήχθη το 1906 με διεθνείς οδηγούς αγώνων να παίρνουν μέρος στους δρόμους που ανήκαν στη σικελική επιχειρηματική οικογένεια Florio – από όπου προέρχεται και το όνομα. Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος μέχρι να λάβουν μέρος όλοι οι μεγάλοι κατασκευαστές σπορ αυτοκινήτων. Η νίκη εδώ σήμαινε ότι είχατε αυτόματη απόδειξη της ταχύτητας και της αξιοπιστίας σας – ένας καλός λόγος για να αγοράσετε οποιοδήποτε αυτοκίνητο.

Αρχικά, ένας γύρος του “Piccolo circuito delle Madonie” ήταν περίπου 148 χιλιόμετρα, τα οποία μειώθηκαν σε περίπου 108 χιλιόμετρα το 1919. Η διαδρομή ήταν αριστερόστροφη και περιείχε περίπου 1.400 στροφές. Πέντε γύροι ισοδυναμούσαν με 540 χιλιόμετρα – σε δημόσιους, κακοτράχαλους και σκονισμένους ορεινούς δρόμους. Η Targa Florio παρέμενε μια επικίνδυνη διαδρομή σε κάθε αγώνα και έπρεπε να είσαι πραγματικά ικανός πίσω από το τιμόνι για να την κατακτήσεις. Οι ομάδες μπορούσαν να ανεφοδιάζονται και να αλλάζουν ελαστικά σε οποιοδήποτε σημείο της διαδρομής, αν και οι διορισμένοι αναπληρωτές οδηγοί μπορούσαν να μπουν μόνο στο τέλος ενός γύρου και παρουσία ενός από τους διευθυντές του αγώνα.

Το 1925, ο διευθυντής αγώνων και οδηγός Meo Constantini κέρδισε για πρώτη φορά με μια Bugatti Type 35, επαναλαμβάνοντας τη νίκη του ένα χρόνο αργότερα. Το 1927, ο Emilio Materassi κέρδισε με μια Type 35 C, ενώ ο Albert Divo κέρδισε τον αγώνα αντοχής με μια Type 35 το 1928 και ξανά ένα χρόνο αργότερα. Και με τη δεύτερη νίκη του, σημείωσε επίσης ένα νέο ρεκόρ: ποτέ πριν δεν είχε πετύχει κατασκευαστής αυτοκινήτων πέντε διαδοχικές νίκες στον αγώνα αντοχής. Ένα κατόρθωμα που δεν επαναλήφθηκε ποτέ ξανά μέχρι το τέλος του τελευταίου επίσημου αγώνα το 1977.

Η πρώην διαδρομή του “Piccolo circuito delle Madonie” περνά κατά μήκος του ιστορικού pit lane στο Floriopoli μέσω της Cerda στα δυτικά. Η αρχική διαδρομή περνάει από τη νότια πόλη Caltavuturo στα 500 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και κατεβαίνει ξανά στην κοιλάδα, πριν περάσει από ψηλούς ορεινούς δρόμους μέσω του Collesano και επιστρέψει στο Campofelice di Roccella. Τα επόμενα χιλιόμετρα διατρέχουν τη Μεσόγειο και επιστρέφουν προς την Cerda. “Είναι απίστευτο το συναίσθημα να βρίσκομαι εδώ στη θρυλική πίστα Targa Florio με το ιστορικό αγωνιστικό αυτοκίνητο από την εποχή του Florio, την Bugatti Type 35, και τη νέα Divo. Αισθάνομαι ότι ο κύκλος έχει κλείσει για μένα”, λέει ο Andy Wallace.

Ο Albert Eugène Diwo, ο οποίος άλλαξε το όνομά του σε Divo μόλις αργότερα (η ιταλική λέξη για το “αστέρι”), δεν είναι μόνο το ονοματεπώνυμο της τελευταίας δημιουργίας της Bugatti, αλλά ήταν επίσης ένα εξαιρετικό ταλέντο. Γεννημένος στη Γαλλία στις 24 Ιανουαρίου 1895, το ενδιαφέρον του για την τεχνολογία ξεκίνησε σε νεαρή ηλικία και άρχισε να εκπαιδεύεται ως μηχανικός πλοίων σε ηλικία μόλις 13 ετών. Γρήγορα ασχολήθηκε με τα τεχνικά πολύπλοκα συστήματα και κατάφερε να τα βελτιώσει. Στις αρχές^{του 20ού αιώνα}, τα πρώτα στάδια της αεροπορίας του κίνησαν το ενδιαφέρον. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, υπερασπίστηκε τη χώρα του ως πιλότος μαχητικών αεροσκαφών και βελτίωσε τα μηχανήματα στο έδαφος.

Ερωτευμένος πλέον με την ταχύτητα και την τεχνολογία, ο Divo άρχισε να αναζητά οχήματα αντικατάστασης σε καιρό ειρήνης. Το 1919, βρήκε τον αντικαταστάτη του στα αγωνιστικά αυτοκίνητα. Ο Divo απέδειξε γρήγορα το ταλέντο του και στα γρήγορα αυτοκίνητα. Ξεκίνησε στη Sunbeam και την Talbot-Darracq, κερδίζοντας το ισπανικό Grand Prix στη Sitges το 1923, πριν μεταπηδήσει στην Delage ένα χρόνο αργότερα και σημειώσει περαιτέρω επιτυχία. Το 1928, μετακόμισε στην Bugatti και άλλαξε το όνομά του σε Divo. Την ίδια χρονιά, κέρδισε το Targa Florio με μια Type 35, κατόρθωμα που επανέλαβε ένα χρόνο αργότερα. Κέρδισε πολλούς αγώνες, συμπεριλαμβανομένων έξι Grands Prix, σε μια περίοδο 20 ετών. Παρέμεινε στην Bugatti μέχρι το 1933, συνεχίζοντας να εργάζεται ως οδηγός και προγραμματιστής. Ακόμη και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Divo παρέμεινε στενά συνδεδεμένος με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό ως διευθυντής αγώνων για έναν παραγωγό πετρελαίου. Ο Albert Divo πέθανε στη Γαλλία το 1966.

Το 2018, η Bugatti ανακοίνωσε ότι θα ονομάσει τη νέα Bugatti Divo προς τιμήν του οδηγού αγώνων. Ένας φόρος τιμής στις επιδόσεις του για λογαριασμό της γαλλικής μάρκας – συμπεριλαμβανομένων των κατορθωμάτων του στο θρυλικό Targa Florio.