De Salzburgring, gelegen in de beboste heuvels ten oosten van Salzburg, is een van de oudste permanente racecircuits van Oostenrijk. Het circuit, dat in 1969 werd geopend, volgt het smalle Nesselgraben-dal en maakt gebruik van het omringende terrein om een snelle en karakteristieke lay-out te creëren die wordt gekenmerkt door lange acceleratiezones, vloeiende bochten en relatief weinig onderbrekingen in het ritme van de ronde.
Het circuit kreeg vooral bekendheid door de Grand Prix-motorraces, maar de geschiedenis ervan omvat ook Formule 2, sportwagens, toerwagens en later internationale toerwagenswedstrijden. Ondanks opeenvolgende veiligheidsaanpassingen heeft de Salzburgring veel van zijn karakter als hogesnelheidscircuit behouden, waardoor het zich onderscheidt van modernere, technisch veeleisendere circuits.
Ook vandaag de dag worden er op het circuit nog steeds motorsportevenementen, circuitactiviteiten, rijtrainingen, voertuigontwikkeling en andere evenementen georganiseerd. Door de combinatie van zijn identiteit als historisch racecircuit en de buitengewoon schilderachtige ligging in de Alpen heeft de Salzburgring een heel ander karakter dan de internationaal bekendere Red Bull Ring in Oostenrijk.
In het kort
- De Salzburgring werd in 1969 geopend, nadat het bouwproject het jaar daarvoor van start was gegaan.
- De eerste motor-Grand Prix van Oostenrijk op de Salzburgring vond plaats in 1970, waarna er van 1971 tot en met 1994 races van het wereldkampioenschap motorracen werden gehouden.
- De maximale stijging bedraagt 3,8%, waarbij het circuit zich op een hoogte tussen ongeveer 648 en 671 meter boven zeeniveau bevindt.
- Dankzij de ligging in een beboste vallei zijn er uitkijkpunten op hoogte voor toeschouwers en ontstaat er een sterke visuele verbinding tussen het circuit en het landschap.
De aanleg van de Salzburgring begon in 1968; het circuit werd op 21 september 1969 geopend met een programma dat auto- en motorraces combineerde. De lay-out werd sterk bepaald door de smalle vallei die voor de aanleg beschikbaar was, waardoor een circuit ontstond waarop de deelnemers eerst in hoog tempo langs de ene kant reden en vervolgens via de andere kant terugkeerden, in plaats van de compactere geometrie te volgen die kenmerkend is voor veel latere racefaciliteiten.
Motorfietsen speelden al snel een centrale rol in de internationale reputatie van het circuit. In 1970 werd daar de eerste Oostenrijkse Grand Prix voor motorfietsen gehouden, en van 1971 tot 1994 maakte de Salzburgring deel uit van het FIM-wereldkampioenschap motorracen. In die periode kwamen er rijders aan de start zoals Giacomo Agostini, Barry Sheene, Kenny Roberts, Eddie Lawson, Wayne Gardner, Kevin Schwantz en Mick Doohan.
De autosport ontwikkelde zich parallel aan het motorprogramma. De Europese Formule 2, internationale sportwagens en toerwagens maakten allemaal hun opwachting tijdens de eerste decennia van het circuit, terwijl er in latere periodes de Europese Toerwagencup en het FIA-wereldkampioenschap voor toerwagens plaatsvonden van 2012 tot 2014. Vervolgens werd er tussen 2015 en 2017 de TCR International Series gereden.
Door de steeds strengere veiligheidseisen nam de rol van de Salzburgring in de hoogste klassen van de internationale autosport geleidelijk af. In de loop der tijd werden chicanes en andere aanpassingen doorgevoerd, maar de geografische beperkingen van de vallei maken het moeilijk om extra uitloopzones te creëren zonder het circuit fundamenteel te veranderen. Toch blijft het circuit in gebruik en heeft het veel van de snelheid en het karakter behouden die kenmerkend zijn voor het oorspronkelijke ontwerp.
Circuitontwerp
De Salzburgring is een bijzonder duidelijk voorbeeld van een circuit waarvan het ontwerp werd bepaald door de topografie. De Nesselgraben-vallei biedt slechts een smalle doorgang, wat resulteert in een langgerekte lay-out met twee hoofdrichtingen in plaats van een brede verzameling los van elkaar gelegen bochtencomplexen. De omliggende beboste heuvels rijzen boven het circuit uit en bepalen op natuurlijke wijze zowel de grenzen als veel van de toeschouwersplekken.
Het officiële parcours is 4,255 kilometer lang en telt zes linkse en zes rechtse bochten. De hoogte varieert van ongeveer 648,3 tot 670,6 meter, terwijl de officiële maximale stijging 3,8% en de maximale daling 1,8% bedraagt. Deze cijfers zijn bescheiden in vergelijking met circuits die bekend staan om hun dramatische hoogteverschillen, maar het terrein blijft visueel dominant omdat het circuit nauw omsloten wordt door het omringende landschap.
De geometrie van het circuit is meer gericht op het vasthouden van snelheid dan op voortdurend remmen. Lange rechte stukken gaan over in vloeiende bochten, terwijl de Fahrerlagerkurve gedurende een lange periode een aanzienlijke snelheid mogelijk maakt. Chicanes die tijdens de ontwikkeling van het circuit zijn aangelegd, onderbreken om veiligheidsredenen een deel van de oorspronkelijke vloeiende lijn, maar de algehele opzet blijft herkenbaar als die van een hogesnelheidscircuit uit de late jaren zestig, in plaats van een modern stop-and-go-traject.
Deze fysieke beperking staat ook centraal in de identiteit van de Salzburgring. Moderne circuits kunnen hun uitloopzones vaak uitbreiden of vangrails verplaatsen over relatief open terrein; op de Salzburgring beperken heuvels, bossen en de smalle vallei dergelijke ingrepen fundamenteel. Dezelfde geografie die het circuit zijn kenmerkende racekarakter heeft gegeven, verklaart daarom ook waarom het moeilijk is geweest om het circuit aan te passen aan de steeds strengere internationale veiligheidsnormen.
Bochtengids
De Salzburgring is in wezen een circuit waar vaart van cruciaal belang is. De ronde begint met de chicane direct na de start-finishlijn, momenteel het langzaamste en krapste deel van het circuit. Krachtig remmen en nauwkeurig positioneren zijn hier essentieel, omdat de uitgang van de chicane de overgang vormt naar de snellere delen die het grootste deel van de ronde uitmaken.
De Nockstein-Kehre volgt als een bedrieglijk veeleisende bocht, waarbij een late apex en vroege acceleratie van cruciaal belang zijn. Van daaruit rijden de coureurs de lange Gegengerade op, een licht stijgend recht stuk dat een van de belangrijkste inhaalmogelijkheden van het circuit biedt en in het verleden vaak aanleiding gaf tot spannende slipstream-duels.
Helemaal aan het einde van het circuit ligt de kenmerkende Fahrerlagerkurve. In deze lange, extreem snelle bocht naar rechts moet de auto bijna over de volledige breedte van het circuit uitwijken terwijl hij een zeer hoge snelheid aanhoudt. Dit is het punt waar het traditionele karakter van de Salzburgring het duidelijkst naar voren komt: aanhoudende zijdelingse belasting, durf en een nauwkeurige lijnkeuze zijn belangrijker dan herhaaldelijk remmen en accelereren.
De terugkeer naar de start-finish leidt naar de laatste chicane, die in feite bestaat uit een reeks van drie richtingsveranderingen. De eerste inrit is bepalend voor het hele traject; een fout daar heeft gevolgen voor elke volgende bocht en voor het weer opaccelereren op het hoofdrecht. De Salzburgring beloont daarom coureurs en rijders die zelfvertrouwen bij hoge snelheden kunnen combineren met gedisciplineerde positionering in relatief weinig, maar zeer cruciale bochten.
De Salzburgring groeide al snel na de opening uit tot een van de belangrijkste internationale racebanen van Oostenrijk, maar wordt historisch gezien vooral geassocieerd met de Grand Prix-motorraces. Vanaf het begin van de jaren zeventig tot 1994 trok het circuit opeenvolgende generaties toonaangevende coureurs en fabrikanten naar Salzburg, waardoor het snelle, vloeiende tracé uitgroeide tot een van de karakteristieke motorracecircuits van zijn tijd.
De autogeschiedenis van het circuit is uitgebreider dan de reputatie op het gebied van motorracen soms doet vermoeden. In de beginjaren van het circuit werden er Formule 2-races, sportwagenraces en Europese toerwagensraces gehouden, terwijl latere toerwagenskampioenschappen de internationale competitie weer naar de Salzburgring brachten. De WTCC-races van 2012 tot 2014 en de daaropvolgende TCR-evenementen toonden aan dat het traditionele, op hoge snelheid gerichte circuit nog steeds een bijzondere uitdaging kon vormen voor moderne raceauto’s.
In bredere zin is de Salzburgring een belangrijk bewaard gebleven voorbeeld van een generatie Europese circuits die ontstond in een tijd waarin snelheid, landschap en natuurlijke vloeiendheid het karakter van het circuit sterker bepaalden dan gestandaardiseerde veiligheidsgeometrie. Het belang ervan reikt dan ook verder dan afzonderlijke kampioenschappen: het circuit houdt een bepaalde filosofie van circuitontwerp in stand en blijft tegelijkertijd fungeren als een actieve locatie voor motorsport, testritten en liefhebbers.
Bezoekerservaring
Door de ligging in een vallei biedt de Salzburgring toeschouwers een perspectief dat sterk afwijkt van dat op vlakkere racecircuits. Dankzij de omliggende hellingen heb je vanaf een hoger gelegen punt uitzicht over grote delen van het circuit, waardoor je de langgerekte lay-out beter kunt overzien en kunt zien hoe de auto’s op de rechte stukken snelheid maken voordat ze de snellere bochten ingaan.
Het landschap vormt een belangrijk onderdeel van de beleving. Direct rondom het circuit rijzen beboste heuvels op, terwijl de bredere regio Salzkammergut een alpien decor vormt waardoor de Salzburgring nauw verweven lijkt met zijn omgeving, in plaats van ervan gescheiden te zijn door een groot, speciaal aangelegd motorsportcomplex.
Het circuit blijft ook buiten de officiële race-evenementen om een actieve locatie, waar onder meer circuitactiviteiten, veiligheidstrainingen, voertuigontwikkeling, presentaties en andere evenementen plaatsvinden. Dit bredere gebruik biedt bezoekers de mogelijkheid om het circuit buiten de grote wedstrijdweekenden te bezoeken, terwijl de identiteit ervan als actieve motorsportfaciliteit behouden blijft.
Locatie
De Salzburgring ligt ten oosten van Salzburg, tussen de gemeenten Plainfeld, Koppl en Hof, aan de westelijke rand van de regio Salzkammergut. Het officiële adres van het circuit ligt in Plainfeld, terwijl Salzburg zelf volgens de organisatie op ongeveer vijftien minuten rijden ligt.
De ligging zorgt voor een bijzondere combinatie van bereikbaarheid en landschap: de historische stad Salzburg ligt vlakbij, terwijl de bossen, heuvels en meren van het Salzkammergut vrijwel direct achter het circuit beginnen.
Die geografische overgang is van fundamenteel belang voor de visuele identiteit van de Salzburgring en zorgt ervoor dat het circuit zich onderscheidt van de andere permanente racebanen in Oostenrijk.
Adres
1 Salzburgring
5325 Plainfeld
Salzburg-Umgebung, Salzburg
Oostenrijk
Website